Między One Eyed Jacks (1961) a The Godfather (1972) Marlon Brando wystąpił w dwunastu filmach pełnometrażowych. Aktor nazwał ten okres swoimi „latami pier***enia wszystkiego” i właśnie wtedy jego zachowanie na planie osiągnęło nowy poziom nieprzewidywalności i ekscentryczności. Role i same filmy są bardzo różnorodne, ale ten esej wideo przygląda się historycznym i estetycznym profilom tej filmowej, tak zwanej „parszywej dwunastki”. Czy te projekty rzeczywiście były poniżej jego poziomu? I co doprowadziło go do dekady postrzeganej jako okres hańby?