Dwie kulejące dusze po sześćdziesiątce wpadają na siebie — dosłownie — na rogu ulicy. To, co zaczyna się od niezręcznego wypadku, przeradza się w cichą iskrę. Przy kawie przesiadują razem. Rozmawiają. I tak właśnie zaczyna rozkwitać nieoczekiwana bliskość. The Slug and the Snail ukazuje łagodne rozwijanie się więzi, która rodzi się nie z pośpiechu, lecz z obecności dwojga ludzi od dawna ignorowanych przez rytm świata, odnajdujących wspólny rytm. Film Anne Benhaïem to czuły hołd dla starzenia się osób queer, liminalności i miłości, która nie musi krzyczeć, by zostać usłyszaną. Dzięki oszczędnej reżyserii i rolom pulsującym prawdą płynącą z życiowego doświadczenia film tworzy przestrzeń radykalnej łagodności. Mówi o samotności bez litości, o uczuciu bez widowiskowości. Przypomina nam, że pożądanie nie zanika, a jedynie zmienia kształt. Sama Benhaïem gra jedną z osób tworzących ten duet, nadając jej surowy, szczery magnetyzm, dzięki któremu historia sprawia wrażenie przeżytej, a nie odegranej. To kino będące szeptem, lustrem, łagodnym buntem.