Ten dokument o doomscrollingu zgłębia relację między ekranem iPhone’a a ciałem reżysera. Czy to urządzenie jest ponowoczesną wersją małego lusterka łazienkowego, służącego do samopoznania? Czy może znajduje się znacznie bliżej — nie przed moim ciałem, lecz w jego wnętrzu? „Pragnąc wydobyć coś z próżności doomscrollingu i odzyskać władzę nad danymi, które przekazuję telefonowi, nawet o tym nie myśląc, próbowałem udokumentować tę przestrzeń ujęcia i przeciwujęcia, która nas łączy, oraz jej osobliwość”.