Od śmierci Lucii nic już nie jest takie samo. Nic nie jest w porządku. Nic nie jest na swoim miejscu. Marta, jej młodsza siostra, nie potrafi nawet dobrze czuć się we własnej skórze. Banalność pogrzebu, chłód domu, okropne poczucie, że nie może odwdzięczyć się tej, która tak wiele dla niej zrobiła. To wszystko przytłacza ją i kłębi się za jej oczami, ale Marta odmawia płaczu. Płacząc, zdradziłaby pamięć Lucii. Woli pracować i zatracić się w wiecznym powtarzaniu tych samych czynności. Daniela ma jednak wobec niej inne plany. Przecież nie tylko ona poniosła stratę.