Film napędza pytanie. Czy widzimy to, co widzimy? Myślę o tym, co mam pod ręką: obrazie na ścianie, tytułach książek wykrzykujących ze swoich miejsc w chórze na półce. A potem o tym, co jest dalej: o krajach, które stały się widzialne lub niewidzialne ze względu na moje powiązania z mediami, o moim układzie nerwowym rozciągniętym w portalach informacyjnych, dzięki którym jedni mogą ukazać się jako ludzie, podczas gdy inni zostają sprowadzeni do bezimiennego tłumu. Jak mogę widzieć to, co widzę?