Pod koniec lat 80. w Estonii działały dwa zakłady opiekuńcze dla dzieci i młodzieży z niepełnosprawnością intelektualną i fizyczną: Imastu i Karula. W jednym przebywało 300 dzieci, a w drugim 160. Są tu dzieci w różnym wieku, bardzo małe i nastolatki. Są takie, które mówią, i takie, które nie potrafią. Jedne chodzą samodzielnie, inne się czołgają, a niektóre są na zawsze przykute do łóżka. Większość z nich może tylko być. Wszystkie te dzieci pragną miłości i troski, wszystkie na nie zasługują. Istnieją, choć przez dziesięciolecia społeczeństwo nie chciało ich widzieć ani słyszeć.