Aby dać upust własnym obawom przed rozwodem, Bromet podąża z kamerą za Hiske, 36-letnią rozwiedzioną kobietą, matką dwojga dzieci i psycholożką edukacyjną, przez „laboratorium szczęścia” — place zabaw ery „ja”. Poprzez życie i doświadczenia tej kobiety chce odkryć, co skłania kogoś do rozwodu i czego ta osoba po nim oczekuje. Kobieta trafia między innymi do gejowskiej sauny, na imprezę z seksem grupowym, do instytutu medytacji dynamicznej, na oddział położniczy i do banku nasienia. Hiske mówi, że jest rozwiedziona, aby móc bez przeszkód odkrywać własne możliwości, i żałuje, że jej dzieci nie mają już ojca. Frans nazywa ją okrutną, bo odebrała mężowi dzieci. Ponadto umacnia się w przekonaniu, że kobiety zdecydowanie za mało starają się zgłębiać mężczyzn.