Podobnie jak jego poprzednik, „Take the 5:10 to Dreamland” (1976), ten klip rozpoczyna się od sceny, w której chłopiec kładzie się do łóżka. Kamera zagłębia się w umysł chłopca, a powolnemu, smutnemu walcowi (tj. „Valse Triste”) towarzyszą obrazy lokomotywy, górnika, globu, nieba, stada owiec itd. Różne elementy, ale jeśli skupić się wyłącznie na ruchu postaci, można dostrzec zamęt, który powoli ożywa: ruszające koła ciężkiej lokomotywy, zmęczonego górnika pchającego ciężki wózek z bryłami węgla, gładko obracający się wciąż i wciąż glob, ledwie dostrzegalnie płynące po niebie chmury, leniwie poruszające się w stadzie owce itd. Pierwszy punkt kulminacyjny następuje, gdy manekin rozchyla płaszcz niczym kwiat. Drugi wielki crescendo wybucha z „węża ogrodowego” po długiej obserwacji gimnastykujących się uczennic. Na koniec pozostaje smutny, lecz nostalgiczny posmak, gdy karawany odjeżdżają przez zalany teren…