Jego powolny, somnambuliczny rytm, zwierzęce odgłosy dżungli oraz niesamowicie zestawione obrazy tworzą nastrój snu, który najbardziej przypomina moje własne odczucia związane ze śnieniem. Długie czarne przerwy między sekwencjami są równie ważne jak same obrazy, ponieważ pozostawiają pustą przestrzeń, w której „echo” ostatniego obrazu może się przedostać, nie zakłócając odbioru kolejnego. Nasz logiczny umysł wciąż jednak czuje się jakoś zmuszony, by doszukiwać się w tym jakiegoś sensu, paraleli albo chaotycznej historii.