Amerykanie szybko zbliżają się do Okinawy, wyspy położonej na południe od japońskiego lądu. Dowództwo cesarskie wysyła tam najlepszych generałów i kilka dywizji armii, by broniły jej za wszelką cenę. Misja szybko zaczyna się załamywać, gdy kluczowe zasoby i wojska zostają skierowane na inne wyspy. Po tym, jak ewakuacja ludności cywilnej kończy się tragedią, większość osób niezwiązanych z walką zostaje zmuszona do pozostania na wyspie. Wielu z nich przyjmuje status żołnierzy. Tokyo wysyła sprzeczne rozkazy, marnując czas i zasoby, jak wtedy, gdy nakazuje obrońcom zbudować pas startowy dla samolotów, które nigdy nie nadlatują. Prawda wkrótce staje się oczywista: naczelne dowództwo decyduje, że wyspy nie da się utrzymać, i faktycznie porzuca obrońców Okinawy. Kiedy Amerykanie lądują, wiele oddziałów zostaje rozmieszczonych w niewłaściwych miejscach. W miarę narastania rzezi pojawia się samobójcza postawa. Okinawa staje się pułapką śmierci, także dla cywilnych ochotników i osób niezwiązanych z walką.