Rumi, skryta miłośniczka poezji, czuje się najbardziej „u siebie” w miejskiej bibliotece. Pewnego dnia trafia w zapomnianym kącie na rozpoczętą dawno temu grę w kółko i krzyżyk. Zaciekawiona, stawia znak, a następnego dnia ktoś odpowiada, rozpoczynając tym samym grę. Przez kolejne dni każda partia kończy się remisem. Rumi zawsze zastaje też nową grę, w której pierwszy ruch należy do niej. Gdy poetycki romantyzm wkrada się w jej własne życie, Rumi zakochuje się w idei tej tajemniczej, figlarnej osoby. Ich żartobliwa relacja trwa, aż Rumi dostaje szansę na zwycięstwo i z niej korzysta, obejmując prowadzenie. Potem gry ustają — nie pojawia się już nowa partia w kółko i krzyżyk. Rumi nie rozumie dlaczego i czuje rozczarowanie, niepokój, a w końcu złamane serce. Wreszcie uświadamia sobie coś, co odmienia jej życie i pomaga jej wyjść ze skorupy.