Duncan i Scheimberg, bez pieniędzy, czasu ani scenariusza, mając do dyspozycji jedną, ledwo działającą kamerę, próbowali stworzyć poetyckie spojrzenie na samotność w Ameryce. A mówiąc „poetyckie”, mam na myśli desperackie, smutne, okrutne i zabawne; mówiąc „samotność” — całkowite skupienie na sobie i szerzący się solipsyzm; a mówiąc „Ameryka” — wszędzie. Ludzie najprawdopodobniej nie utożsamią się z tym filmem. Będą czuć się nieskończenie lepsi od obskurnych nieudaczników, maminsynków i prawdziwie złych psycholi, którzy zaludniają ten film. No więc… zawsze coś. To jakiś początek… Prawda?