Tytuł pracy wywodzi się od terminu „strefa afotyczna”, znanego również jako „ciemny ocean” — głębin oceanu niedostępnych dla światła słonecznego. Latem 2022 roku Škarnulytė zaprezentowała na wystawie w Wenecji pracę wideo o tym samym tytule. Jednorazowy performans Aphotia w LNOBT personifikuje to pojęcie, łącząc w sobie pierwiastki natury, bóstwa, człowieka i zwierzęcia oraz tworząc metaforyczne podłoże dla rozkwitu różnorodnych form istnienia. Temat leżący u sedna performansu — niewidzialne światy (głębie wód i (pod)świadomości) — wpisuje się w niezmienny obszar zainteresowań artystki, a zarazem ściśle łączy się z głównym tematem Biennale: miastem widzianym z perspektywy spekulatywnej przyszłości w obliczu zmian klimatycznych i podnoszącego się poziomu wód.