Pewnego razu była sobie pracowita dziewczyna, która trafiła do Pani Huldy w niebiosach. Wykonywała tam sumiennie rozmaite obowiązki: wyjęła chleb z pieca, strząsnęła jabłka z drzewa, a gdy pościeliła łóżko Pani Huldy, na ziemię spadł śnieg. W nagrodę za wierną służbę obsypano ją szczerym złotem i odtąd nazywano „Złotą Marysią”. Jej leniwa i zazdrosna siostra poszła następnie do Pani Huldy, licząc na taką samą nagrodę. Ponieważ jednak zaniedbywała wszystkie obowiązki, była dąsalska i bezczynna, zamiast złota spadła na nią smoła. I od tamtego dnia wszyscy mogli zobaczyć, że naprawdę była „Smołową Marysią”.