Maayunnu, Maarivarayunnu, Nisvaasangalil... lub „Dust Art Redrawn in Respiration” opowiada o ekipie filmowej, która przybywa, by udokumentować życie dwóch par. W rozmowach pary próbują bagatelizować „obawy” mężczyzny i wyrażają swoje poglądy na życie społeczne, wolność jednostki, granice w relacjach, władzę w relacjach i inne kwestie. W miarę rozwoju interakcji ujawnia się kontrolujący głos, a następnie narzucająca swoją wolę obecność, które decydują o tym, jak pary mają zostać przedstawione i usłyszane.