„Kiedy miałam siedem lat, weszłam do ogrodu Bernice Hodges i poprosiłam ją, żeby mi poczytała. Była wtedy po siedemdziesiątce. Tak zrodziła się ważna przyjaźń. W 1966 roku próbowałam ją sfilmować — być może po raz drugi założyłam rolkę filmu do kamery Bolex i bardzo się denerwowałam; przez część czasu niechcący filmowałam z założoną osłoną obiektywu. Byłam tak rozczarowana, że wyrzuciłam nakręcony materiał, zachowując tylko dwa krótkie fragmenty taśmy filmowej. Kilkadziesiąt lat później, podczas pracy nad The Sparrow Dream, ponownie sfilmowałam te dwa fragmenty na stole montażowym, a także przedmioty z nią związane, takie jak drewniana taca, którą wyrzeźbiła. Była pierwszą osobą, która wyjaśniła mi, kim może być artysta; ucząc mnie rzeźbić w drewnie, pokazała mi, jak pracować zgodnie z kierunkiem włókien albo w poprzek nich”.