Film dokumentalny stanowi hołd dla teatru, ukazując drogę Clarice Niskier, która uczyniła ze swojego zawodu własny styl życia. Jego główną osią są wywiady z trzema reżyserami, z którymi Clarice nawiązała wieloletnią współpracę: Domingosem Oliveirą, Eduardo Wotzikiem i Amirem Haddadem. W intymnym i wrażliwym ujęciu film odsłania jej pasję do sztuki, doświadczenia życiowe, poetyckie spojrzenie na świat, duchowe i intelektualne poszukiwania, cierpienia, radości, straty i zdobycze. Clarice czyni czarną skrzynkę więcej niż doskonałym symbolem własnego Wszechświata: teatru.