Być może na pierwszy rzut oka filmografia Silvio Narizzano wydaje się niepozorna. Dzięki niespodziewanemu hitowi Georgy Girl (1966) jest on znany głównie jako reżyser „jednego przeboju”. Przy bliższym przyjrzeniu się okazuje się jednak, że prawdopodobnie żaden inny twórca filmowy nie wykorzystywał kina równie skutecznie do wypędzania osobistych demonów — w sposób zarówno brzydki, jak i piękny. Niewielu też reżyserów miało wrażliwość bardziej gejowską, zarówno jawnie, jak i skrycie. Historyk filmu Daniel Kremer oprowadza widza po nieznanym, zagadkowym dorobku, dotąd ignorowanym i często niesprawiedliwie odrzucanym. Cruel, Usual, Necessary: The Passion of Silvio Narizzano to dokumentalny esej będący odkrywczą podróżą.