To filmowy autoportret reżyserki Antonietty De Lillo, zepchniętej na margines przemysłu filmowego po sporze prawnym dotyczącym dystrybucji jej najpopularniejszego filmu, który mógł przynieść jej sławę. Historia jej życia publicznego i prywatnego, przedstawiona poprzez wywiady, rekonstrukcje oraz archiwa osobiste, filmowe i telewizyjne, ukazuje zmagania tych, którzy idą pod prąd, oraz kreatywność i odporność niezbędną do odrodzenia się przy użyciu dostępnych środków. Film sugeruje sposoby na przezwyciężenie izolacji poprzez celebrację kina w jego wspólnotowej, kulturowej i politycznej roli.