W ciągu jednego dnia Fausto, niezachwiany w swojej inercji, obserwuje paradoksalny korowód odwiedzających: melodyjnego proboszcza miasteczka; tajemniczego mężczyznę z absurdalnym pomysłem na biznes związany z duchami; kapitana Carabinieri, który proponuje strzelany ślub swojej córce, która zaszła w ciążę z nieznajomym. Wreszcie, późno w nocy, para złodziei wchodzi do domu za przyzwoleniem Barbary. Fausto zaskakuje ich, jak zawsze niewzruszony i znudzony, i uspokaja ich: nic już nie zostało, ani złoto, ani obrazy, wszystko zostało sprzedane. Cała trójka tylko rozmawia aż do wschodu słońca, kiedy złodzieje wychodzą, a Barbara stawia kawę na ogniu.