Ciemne, niezwykłe chmury zebrały się na niebie i powoli przesuwały się w stronę przesiąkniętego wspomnieniami zbocza. W obliczu zbliżającego się tajfunu ludzie udawali się na cmentarz na szczycie góry Jian, mając nadzieję odzyskać zanikające fragmenty przeszłości, zanim nadejdzie burza. Z głębi gór co jakiś czas dobiegało szczekanie psów — niemal jak szepty pogrzebanych historii: przodków, których przesiedlono, bezpańskich psów, które przegnano, kobiety wciąż czekającej na powrót męża oraz mnie, próbującego znaleźć więź z ojcem w szczelinach pamięci — a być może także odnaleźć samego siebie.