Breakaway rozgrywa się niczym wizualna symfonia. Film Connera jest eksperymentem w dziedzinie języka wizualnego filmu i prototypem najlepszych (choć wciąż mniej udanych) współczesnych formalistycznych teledysków, takich jak „What’s the Frequency, Kenneth?” i „Drive” Petera Care’a (oba dla REM). Jednak bez względu na to, jak sugestywna może być formalna analiza procesu twórczego Connera, ukazująca, jak oddziałują na nas jego rytmy, w Breakaway jest wiele elementów — zuchwała, nieskrępowana pewność siebie Basilotty, gorączkowy styl operatorski Connera, a nawet bezpretensjonalna szczerość chwytliwego tekstu i melodii Cobba — które wymykają się słowom… i po prostu trzeba je pokochać! -- Senses of Cinema