„30 czerwca 1997 roku. Hongkong. Turyści tłumnie ruszyli na drogie przyjęcia z wykwintnym jedzeniem i widokiem na port albo upijali się na ulicach, obejmując brytyjskie lub komunistyczne flagi. Wszystkie media opisywały, jak bardzo miejscowi mieszkańcy Hongkongu cieszą się z przejęcia władzy następnego dnia. Zaproszono mnie na prywatne spotkanie w Hong Kong Arts Centre, by wspólnie oglądać telewizję i fajerwerki. Okazało się, że to zgromadzenie miejscowych artystów śpiewających smutne pieśni i opowiadających gniewne historie, w sali udekorowanej słowami w jaskrawej czerwieni: „Powrót pod chińskie rządy w 1997 roku: bardzo się cieszę”. Później poszedłem do centralnej części miasta, gdzie na Victoria Square zgromadziły się tysiące ludzi. O północy wypuścili wielobarwne balony i obwiązali wielką żółtą wstążką Legislative Council, z której 1 lipca mieli zostać usunięci demokratycznie wybrani deputowani. Zgodnie z nowym prawem Hongkongu ten protest był nielegalny. Wkrótce potem policja zablokowała teren wokół Rady, nazywając go „własnością prywatną”.”