„Skull And Stare Alone” stanowi krystalizację niezwykle traumatycznego doświadczenia, przez które przeszedłem w 2024 roku. Konkretne szczegóły zostaną kryptograficznie skonkretyzowane w samym dziele, uważam jednak za konieczne powiedzieć, że jest to zdecydowanie mój najbardziej bolesny film do tej pory. W tym duchu oświadczam, że „kino osobiste” (to samo dotyczy poezji) nie jest wygodnie przyswajalnym i lekkostrawnym towarem, podstępnie uwięzionym w ogłuszającej otchłani perfekcjonistycznej odrzucalności oraz odrażającej dynamice niemej konsumpcji, tak przytulnie rozpowszechnionych obecnie. Jest raczej namiętnym obejmowaniem rizomatycznych okropieństw, a wraz z nimi otchłannego piękna wpisanego w wrodzoną „niezapadniętość” istnienia, ponieważ takie filmy stanowią autentyczne i niewspółmierne świadectwa nas samych oraz duchowej tkanki ogromnego, burzliwego bogactwa naszych doświadczeń.