Na pozór Edna Cormick jest idealną gospodynią domową... Jest żoną mężczyzny, który publicznie wstaje i mówi: „To moja żona”, żeby nie było wątpliwości, kim ona jest. Edna nie ma własnej tożsamości bez Harry’ego, ambitnego, odnoszącego sukcesy sprzedawcy, który zdaje się kochać Ednę i troszczyć się o nią długo po tym, jak inni mężczyźni mogliby zacząć niepokoić się jej obsesjami na punkcie prowadzenia domu... Edna przygląda się swojemu życiu — we wspomnieniach ułożonych w porządku chronologicznym — z pokoju w szpitalu psychiatrycznym, w którym przebywa od nagłej śmierci Harry’ego.