Sam budzi się w zimnym, pokrytym metalem pomieszczeniu, z którego drzwiami spływa długa smuga krwi. Krwawy ślad prowadzi do zmasakrowanego ciała. To ciało jej chłopaka, leżącego w kącie pomieszczenia. Choć jest wyraźnie przerażona, w tajemniczy sposób wie, gdzie się znajduje i do kogo należy złowrogi, władczy głos dobiegający z interkomu. To głos jej ojca. Pozostaje w pomieszczeniu za karę, nie wiedząc, jak długo potrwa, zanim się z niego wydostanie. Godziny zamieniają się w dni. Dni w tygodnie. W pomieszczeniu Sam znajduje ukojenie w rozmowach ze swoją dziewięcioletnią siostrą przez klapkę wbudowaną w dolną część drzwi. Dzięki temu zajmuje czymś siebie i skupia myśli, by zapobiec powracającym przebłyskom wspomnień o śmierci zmarłej matki. Tymczasem głos wydaje jej instrukcje, by zażywała białe tabletki, które ją usypiają. Sam powoli składa fragmentaryczne wspomnienia z przeszłości i zaczyna rozumieć, dlaczego pozostaje zamknięta w tym pomieszczeniu, ponieważ to, co kryje się w jej wnętrzu, nie może zostać uwolnione.