Mężczyzna puka do moich drzwi. Pytam go, czego potrzebuje. Nie odpowiada. Przez kilka chwil patrzy na mnie ogromnymi oczami. Patrzy na mnie tak, jak patrzy się na zjawę. W tej ciszy, w tych rozgorączkowanych oczach rodzą się rzeki i rozwijają wspomnienie wody, fragmentaryczną wiedzę o trąbach powietrznych i brzegach, o skrzypiących drzewach, o ptakach kąpiących się w deszczu, o ludziach zagubionych na jakiejś wyspie, o tonięciu w rozlewiskach, o plusku wioseł, o cieniu tam, gdzie rzeka się zwęża. Mężczyzna puka do moich drzwi. Mówi do mnie: Nie ma cię tutaj, nie ma nas tutaj.