Tragikomedia obejmuje polityczne zawirowania, euforię futbolu i szeroki wachlarz egipskich piosenek z lat 1967–1984. Za rządów prezydenta Nasera Kair był miejscem osobliwego chaosu, podejrzliwości i nieufności, pełnym ciętych żartów i wygórowanych marzeń. Poczta dostarcza jedynie listy rekrutacyjne i stypendialne. Ku zaskoczeniu wszystkich, Elizabeth ze stolicy muzyki klasycznej wysyła list do Ahmeda, upartego pianisty. Jego rodzina kocha piłkę nożną. Nikt nie chce pianisty ani pisarza w rodzinie. Marzenie Ahmeda o ucieczce do Wiednia nie przynosi radości jego hojnym austriackim gospodarzom. Nie można tu zbudować kariery wyłącznie na zdjęciu z prezydentem. Arabski chłopiec ćwiczy Bacha, jakby od tego zależało jego życie, by zaimponować wymagającemu nauczycielowi. Zafascynowana swoją pierwszą egipską miłością, Omarem Sharifem, Elizabeth nie pozwala Ahmedowi się poddać.