Film zagłębia się w świat myśli i wspomnień Camila, nastolatka z chorobą mięśni, który wkracza w dorosłość. Dialektyka filmu, ukazana w obszernym, szesnastoletnim zapisie filmowym, oscyluje między pisaniem tekstów filozoficznych a rozmowami, które prowadzi ze swoim przyjacielem Luisem, krytycznie przyglądając się systemom społecznym, własnym relacjom i samemu sobie. Sposób, w jaki odczuwa, wyznacza kierunki skoków w czasie, ich dryf i zadumę, podobnie jak dzieje się to w działaniu pamięci. Czas staje się zarazem tematem i środkiem wyrazu.