Śmierć syna skłania McElwee, autobiograficznego filmowca, do spojrzenia wstecz na dorobek swojego życia. W końcu sięga po swoje archiwum domowych filmów. W jakim stopniu jego kamera wpływała na ich relację, gdy Adrian żył? W jakim stopniu definiuje tę relację teraz, gdy go nie ma? Tymczasem mozolnie posuwa się naprzód próba adaptacji pierwszego pełnometrażowego filmu McElwee, Sherman’s March, na dzieło fabularne, dając filmowcowi kolejną perspektywę, z której może rozważać twórczość filmową i śmiertelność.