W ostatnich godzinach wojny na Pacyfiku celem podróży koreańskich mężczyzn wcielonych do pracy przymusowej w charakterze „robotników wojskowych” oraz koreańskich kobiet uprowadzonych i zmuszonych do roli „kobiet pocieszycielek” była Okinawa. Niewiele wiadomo o liczbie ofiar ani o ich losach. W 1989 roku Park Soonam rozpoczęła poszukiwania ocalałych z bitwy o Okinawę, by nagrać ich relacje. W 1990 roku Park przyjeżdża do Korei w poszukiwaniu byłych „robotników wojskowych”, którzy przeżyli na Okinawie i wrócili do Korei. Ocalałe osoby barwnie opowiadają koreańskiej reżyserce mieszkającej w Japonii o mordowaniu ich rodaków i o „kobietach pocieszycielkach”. Film skupia się na mordowaniu koreańskich „robotników wojskowych” oraz obecności „kobiet pocieszycielek” na Okinawie, przedstawiając relacje byłych japońskich żołnierzy.