Ten klasyk kina niemego, podobnie jak wiele innych filmów zrealizowanych pod koniec epoki kina niemego, był zarówno widowiskiem teatralnym z oryginalną partyturą orkiestrową, jak i dziełem, które przez wiele lat pozostawało w zapomnieniu. Kiedy Carlo Piccardi odtworzył zachowane fragmenty partytury Maurice’a Jauberta, istniejący materiał filmowy poddano renowacji i połączono z nowym wykonaniem orkiestrowym, które zaprezentowano w Paryżu w 1988 roku. Film opowiada o perypetiach kobiety, która wiedzie całkiem wygodne życie jako kochanka pułkownika armii carskiej w Rosji. W końcu jednak spotyka młodego, zubożałego porucznika i zakochuje się w nim bez pamięci, a on w niej. Mimo szczerych chęci, by pozostać przy pułkowniku, i jego zamiaru, by uniknąć kłopotów z kolegami z wojska, nie potrafią wyrzec się tego związku, a jego nieuchronnym skutkiem jest tragedia. Tytuł nawiązuje do wzruszającego wydarzenia z fabuły i oznacza „cudowne kłamstwo Niny Petrovnej”.