69-letnia Margarida Senhorinha nie umie czytać ani pisać, ale nagrywa na magnetofonie wiersze, piosenki i wspomnienia ze swoich urodzin. Od czterdziestu lat mieszka w domu z ogrodem pośród bloków mieszkalnych rozrastającego się Cacém. Teraz całe jej życie zależy od właściciela domu. Grozi jej utrata domu, być może po to, by zrobić miejsce na kolejny wieżowiec. Żywa pamięć wiejskiej Portugalii, która zetknęła się z miejskim Cacém, Margarida Senhorinha pyta po prostu: „a dokąd mam teraz pójść?”.