Dwaj zamożni turyści, fotograf i malarz, spotykają się podczas spaceru po Kabylia. Ich wędrówki są okazją do ukazania licznych atrakcji turystycznych i malowniczych miejsc na algierskim wybrzeżu. Ten film, zamówiony przez Establishment of Defense Communication and Audiovisual Production (ECPAD), próbuje wypromować miejsce turystyczne w czasie, gdy Algieria płonęła w wyniku wybuchu algierskiej wojny o niepodległość. Nakręcony z kolonialnej perspektywy epoki, przedstawia tubylców jedynie jako element malowniczego krajobrazu, a finałowy pocałunek Francuzki i Araba ma dowodzić, że kraj jest spacyfikowany. Mimo wszystko film stanowi cenne archiwum dla Béjaïa, która po raz pierwszy stała się tematem filmu uwieczniającego pewien moment jej historii, a także pozwala przybliżyć twórczość Tahara Hannache’a — aktora, operatora i reżysera, jednego z pionierów kina algierskiego.