Kiedy uczestniczyłam w porannym spotkaniu przy herbacie w gronie marokańskich kobiet i zapytałam, czy mogę zostać, Fatima odparła: „Oczywiście, możesz zostać, jesteśmy takie same!”. Te słowa towarzyszyły mi w mojej drodze u boku marokańskich sąsiadek. Moje ciało i umysł były jak gąbka, chłonęły wszystko, co mnie otaczało. Marokańska herbata stała się metaforą bezpiecznego i ciepłego miejsca. Miejsca, w którym nie ma znaczenia, jakim językiem mówimy, gdzie możemy porozumiewać się gestami, miejsca, w którym możemy się tak bardzo różnić, a jednocześnie być tak podobne.