Jako pierwszy artysta w Królestwie Niderlandów, który otwarcie wykorzystuje swoje dzieła, by opowiadać o tym, co znaczy być osobą queer i pochodzić z Karaibów, Felix de Rooy porusza drażliwe tematy. Mimo znaczenia i wartości artystycznej jego prac nie zalicza się go do białego świata sztuki. Ten dokument konfrontuje widzów z nieprzewidywalnością życia, gdy Felix doznaje udaru. Potem dzieje się coś zaskakującego: w wyniku zmiany społecznej świadomości młodzi twórcy o innym niż biały kolorze skóry spoglądają wstecz i uświadamiają sobie, na czyich barkach stoją. W Stedelijk Museum Amsterdam odbywa się retrospektywa twórczości De Rooya. Nagle Felix otrzymuje uznanie, na które zasługuje.