W 1978 roku Ruiz otrzymał zlecenie nakręcenia dokumentu telewizyjnego o wyborach we Francji, ukazanych z perspektywy chilijskiego uchodźcy mieszkającego w jedenastej dzielnicy Paryża. Wbrew oczekiwaniom producentów wybory wygrała jednak Prawica. Ruiz wykorzystał ten antyklimaks, by nakręcić dokument o niczym poza samym sobą — film, którego główny temat nieustannie gubi się w dygresjach i „rozproszeniu”, nawiązujący do chilijskich eksperymentów reżysera z lat 60. Jego treści polityczne celowo pozostawiono znikome: pod koniec trudno stwierdzić, kto właściwie wygrał wybory, nie mówiąc już o tym, dlaczego.