Na zakurzonym rozstaju dróg w Związku Radzieckim wieśniacy oddają państwu swój dobytek — konia, samowar, kozę. Pociąg, który ich zabiera, przywozi do wsi kobietę z niepełnosprawnością fizyczną i intelektualną, ledwie zdolną mówić. Robi sobie bransoletki z łopianowych rzepów i przygląda się sobie w pękniętym, zamglonym lustrze. Nieliczni się z nią zaprzyjaźniają, wielu dokucza jej i ją dręczy, a ona szuka ochrony pod ogromnym portretem Stalina.