Wychodząc od języka, najważniejszego środka interakcji społecznej, Mellors stworzył widowisko wizualne, które prowadzi widza przez kolejne fazy scenariusza. Zarazem teatralny i absurdalny scenariusz opowiada o przebiegu wyprawy, która wyruszyła w 1213 roku. Grupa wygłodniałych odkrywców zostaje uwięziona wewnątrz ciała olbrzyma. Wysłany przez swoich zwolenników przywódca duchowy grupy, Ojciec, próbuje znaleźć wyjście przez wnętrzności olbrzyma. Ojciec wraca do grupy jako „nowo narodzony” — przetrwał dzięki kanibalizmowi i koprofagii (jedzeniu kału). „Odnawia się” i staje się potencjalnie nieśmiertelny. Skłania to do refleksji nad jego sytuacją ontologiczną i ma złe konsekwencje dla jego zwolenników, ponieważ Ojciec staje się coraz bardziej sekciarski i manipuluje grupą, twierdząc, że nie zabłądziła ona wewnątrz ciała olbrzyma, lecz w trzewiach Boga...