W monotonnym świecie przyszłości, w którym istoty przeżyły już wszystkie możliwe życia, „jest wieloryb, jest żółw, jest papuga”. Hala wspinaczkowa stanowi futurystyczną scenerię, w której dwóch chłopców i jedna dziewczyna błąkają się, rozmawiając o różnych pomysłach dotyczących dystopijnego świata, w którym są uwięzieni. Mówiąc językiem alegorii, unikają bezpośredniego odnoszenia się do swojego przerażającego położenia. Tylko jedna postać jest inna — uwolniona od tego stanu. Ich romanse zaczną przenikać do ich punktów widzenia. Fikcja filmu, o którym rozmawiają, połączy się z ich własną historią. W świecie, w którym ludzie żyją wiecznie, pewne rzeczy nie będą możliwe: „jest nowość, jest kłamstwo, jest śmierć”.