Odchodząc od tradycyjnych taśm produkcyjnych w fabryce tworzyw sztucznych, film przenosi się w sferę syntetycznej natury, ukazując wysoce zaprojektowany krajobraz opracowany przez startupy. Obrazy zdaje się spajać ciemna maź — oleista, powracająca obecność, łącząca je z osobliwą i krwawą logiką kapitalizmu naftowego oraz globalnymi obszarami wydobycia. Ropa naftowa, zarówno w postaci przetworzonej, jak i surowej, służy jako wektor temporalny: jest surowcem, z którego powstają rośliny z tworzyw sztucznych, i odsłania absurdalną technokratyczną wizję przyszłości.