„NAJGORSZY KOSZMAR CZAI SIĘ TAM, GDZIE NIKT SIĘ GO NIE SPODZIEWA” Po opuszczeniu zakładu psychiatrycznego Milla zostaje zabrana do nowego domu przez męża Gregora i córkę Madleine. Gdy urządzają się w nowym domu, Milla doświadcza serii zdarzeń, które mogą mieć nadprzyrodzone źródło albo dziać się tylko w jej głowie. Kluczem do tych zjawisk są dziury w ścianie, które nieustannie się w nią wpatrują. Milla ma wrażenie, że ktoś obserwuje ją przez dziury, które zdają się oddychać i mnożyć w całym domu — choć nie widzi ducha, czuje jego obecność. Duch próbuje przypomnieć jej o czymś dawno zapomnianym. Złamany umysł Mili czyni ją podatną i bezbronną wobec tego, co może nawiedzać jej dom, przez co coraz trudniej odróżnić to, co żywe, od echa. W końcu Milla odkrywa, że duchy są przejawem jej bólu, który zbudował dom, w którym mieszka.