Ultrasi nie są zwykłymi widzami meczu piłkarskiego, lecz kibicami żyjącymi na terytorium dla nich świętym: Curvie. To swego rodzaju nie-miejsce, które na dziewięćdziesiąt minut odwraca pojęcie stratyfikacji społecznej: lekarz stoi obok robotnika, rzemieślnik ramię w ramię z prawnikiem czy kibicem „VIP”. Są tacy, którzy z trudem odnajdują tożsamość w codziennym życiu, i tacy, którzy mimo jej posiadania chcą ją przynajmniej na czas meczu utracić. Na tych trybunach wszyscy są równi, wszyscy są braćmi, a razem stają się autonomiczną jednostką w obrębie stadionu. Dla nich to poczucie przynależności jest dziedzictwem przekazywanym z pokolenia na pokolenie, z ojca na syna.