„Nie sposób wyobrazić sobie «widzenia i słyszenia» rzeczywistości, która rozwija się z więcej niż jednego punktu widzenia: ten punkt widzenia należy zawsze do podmiotu, który widzi i słyszy. Podmiot ten jest z krwi i kości. Bo nawet jeśli wybierzemy idealny punkt widzenia w filmie fabularnym, a zatem taki, który jest w pewnym sensie abstrakcyjny i nienaturalistyczny, staje się on realistyczny, a nawet naturalistyczny, gdy tylko umieścimy w tym punkcie widzenia kamerę i magnetofon: będzie to coś widzianego i słyszanego przez podmiot z krwi i kości — to znaczy oczami i uszami”. — Pier Paolo Pasolini, „Lutheran Letters”.