W kolumbijsko-wenezuelskich Andach chłop uprawia ziemię w wyzyskujących warunkach, by zapewnić byt swojej rodzinie. Jego syn jest chory, żona w ciąży, a on sam powiela otaczającą go przemoc. Nie mając pieniędzy na leczenie, pewnej nocy upija się i zostaje aresztowany. W więzieniu, w przypływie gniewu, buntuje się przeciwko politycznemu bossowi miasteczka w jedyny sposób, jaki mu pozostaje. La Paga była pionierskim dziełem kina społecznego i politycznego w Ameryce Łacińskiej. Ukazała się w tym samym roku co Barravento, pełnometrażowy debiut Glaubera Rochy, i zapowiadała takie nurty jak Trzecie Kino. Pod względem estetyki, formy i podejścia ideologicznego film czerpie z włoskiego neorealizmu i kina radzieckiego, wykorzystując archetypowe przedstawienie postaci oraz sił społecznych i ekonomicznych, które one uosabiają. Oparta na wspomnieniach reżysera z dzieciństwa i obserwacjach poczynionych w rodzinnym mieście, La Paga piętnuje wyzysk ludności wiejskiej.