Pierwszy z serii, która na nowo konfiguruje i łączy dwa równoległe sposoby dociekania natury rzeczywistości. Film, utrzymany w stylistyce krótkich animacji Hanna-Barbera i wczesnych produkcji Disneya, rozgrywa się w odległej przyszłości. Ta forma ruchomych obrazów, często wykorzystywana w połowie XX wieku jako narzędzie popularyzacji nauki, służy tu do odegrania rozmowy dwojga kosmologów na temat obecności Boga w atomach. Fizyka cząstek i malajsko-indonezyjska metafizyka suficka ukazane są jako różne przejawy tego samego ludzkiego dążenia do uchwycenia transcendencji w tym, co materialne. Film przedstawia naukę zachodnią jako jedną z wielu metodologii w obrębie konstelacji pluralistycznych światopoglądów.