Wreszcie mieszkańcy Wemmicksville mówią, że Punchinello to dobry Wemmick! Zawsze chciał to usłyszeć. Jednak starając się przypodobać tłumowi, Punchinello zapomina o tym, czego nauczył go jego twórca, Eli. Gdy więc inni zaczynają zbierać pudełka i piłki, Punchinello postanawia, że on też chce je mieć. Dzięki nim czuje się tak dobrze — dopóki nie przypomina sobie, jak bolą go ramiona od trzymania ich wszystkich. Dopóki nie przypomina sobie, jak bardzo jest zmęczony pracą, dzięki której może kupować kolejne. Aż w końcu trafia do warsztatu Eli i przypomina sobie, jak wiele poświęcił, by mieć te pudełka i piłki. Znów u stóp swego stwórcy Punchinello słyszy słowa, których najbardziej potrzebuje: „Jesteś wyjątkowy nie ze względu na to, co masz, lecz dlatego, że należysz do mnie”.