W Mosulu Nawal opiekuje się chorą matką, Samią. Stan matki się pogarsza, gdyż w mieście brakuje już leków. W ostatnich dniach, jakie jej pozostały, Nawal, jej matka i sąsiadka dzielą ze sobą drobne chwile radości. Kobiety śpiewają i tańczą, robią makijaż i przygotowują perfumy, opowiadają sobie żarty i śmieją się do rozpuku. Pośród choroby, biedy i wojny udaje im się przemienić coś przygnębiającego w coś radosnego, tworząc piękno tam, gdzie uderza brzydota.