W sercu Mumbaju kobieta w średnim wieku, Maharasztrijka, znosi szowinizm męża i nużący trud nieustannych obowiązków domowych. Pocieszenie znajduje w swoich bujnych fantazjach. Gdy mąż wychodzi do pracy, może nieco zwolnić tempo, lecz jego powrót w towarzystwie mizoginistycznych kolegów burzy jej spokój. Po szczególnie poniżającej uwadze męża fantazjuje o podaniu im „pakorów z mózgu” przyrządzonych z jej własnego mózgu. Te fantazje są jej jedyną ucieczką od monotonnej codzienności domowego życia. Niestety, te chwile wytchnienia są bardzo krótkie, bo szybko musi wrócić do codziennej harówki, niczym do lokalnego pociągu — życiodajnej arterii miasta, który jedzie dalej, niezauważany i wytrwale.