Historia dwojga ludzi przechodzących kryzysy splata się z rzeczywistością ostatniego sanatorium tego rodzaju. Od ponad 100 lat ludzie przyjeżdżają tu z nadzieją na powrót do zdrowia. Tak samo Nina i Henri, oboje w średnim wieku, wypaleni i pochodzący z różnych środowisk. Ich drogi krzyżują się między jadalnią a salą terapii, gdy zmagają się z odnalezieniem wewnętrznego spokoju. Potem miejsce zostaje zasypane śniegiem i wszystko staje się powolne i ciche. Duchy i opowieści z długich korytarzy stają się ich towarzyszami. Podczas gdy oboje wygarniają sobie nawzajem, co leży im na sercu, i próbują zapomnieć o samotności, historyczka przeszukuje archiwum domu w poszukiwaniu dokumentów z początków sanatorium. Na potrzeby swojej rozprawy bada sanatorium jako punkt skupiający nowoczesną historię wyczerpania i kreśli opowieść od neurastenii po wewnętrzny niepokój współczesności. Dom staje się scenerią archeologii wyczerpania.